index A-Z

 

Terug naar de beginpaginaalles over de benadering van AdremoAlle producten van AdremoAdres, routebeschrijving en medewerkersAdremoline (menu sluiten)Copy Unlimited: gratis softwarePraat mee over Adremo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Liza's pagina

Uitkijkend naar de lente

De laatste tijd laat de zon zich soms weer eens zien en wat vind ik dat heerlijk! Als ik de zon langs mijn gezicht voel strijken, word ik helemaal vrolijk.

Wat een lol had ik daarover met Roos. Roos ken ik vanaf oktober, we zitten bij elkaar in de klas en samen hebben we de grootste lol. Sindskort zit er een nieuwe jongen in de klas. Roos weet dat ik helemaal hoteldebotel op hem ben en moet daarom lachen als hij voorbij loopt, waardoor ik dan ook moet lachen.
Hij heet Tom, is op zich niet ontzettend knap en is een beetje stuntelig. Maar die ogen! Wauw, daar kan ik wel in verdrinken. Meestal maakt hij wel een praatje met mij in de pauze. Dan vertellen we aan elkaar hoe saai we de lessen vonden en wat we die middag gaan doen. Daarna gaat hij naar zijn maatjes.
Tijdens die gesprekken mompel ik maar wat stoms. Dan denk ik hee, waarom zeg ik niet wat meer?! Maar ondanks dat ik niet zoveel zeg, zijn dat echt de hoogtepunten van de dag. De lente is er nog niet, maar de lente kriebels voel ik wel in mijn buik.

Hopelijk groeit onze vriendschap, net zoals de lente zelf.

Mijn liefde voor jou is zeldzaam,
maar tegelijkertijd ook zo eenzaam.
Jij weet niet wat ik voor je voel,
daarom blijft onze relatie veilig en koel.

Veilig, zodat mijn gevoel niet kan breken.
Veilig, omdat ik nergens op reken.
Veel verwachtingen heb ik niet,
dat komt omdat ik al zo van je geniet.

Elke dag tover je op mijn gezicht een lach,
en niemand kan hem weg toveren, die lach.

Natuurlijk droom ik wel eens over een toekomst met jou.
Maar niet te veel. Juist niet te veel.

Het moment waarop we nu leven, is veel te mooi om bij weg te dromen.

 

 

Vorige keer: Een nieuw jaar, een nieuw begin

 

 

 

© 2010 Adremo Revalidatie Techniek