Adremo Revalidatie Techniek: Woudklank

De gemeente was van mening dat Marieke eerst maar moest aantonen dat ze met zo'n rolstoel uit de voeten kon. Pas dan zou ze er misschien voor in aanmerking komen. "Een merkwaardige redenering", aldus Van der Veldt." Het is alsof een orthopeed tegen iemand zonder benen zegt dat hij eerst moet bewijzen dat hij kan lopen voor hij een kunstbeen krijgt." Van der Veldt is erg betrokken bij de kinderen, maar is ook heel streng voor ze. "Doe normaal, niet janken", roept hij naar Jan Jaap Buurke uit Groningen. Hij is er voor het eerst, is boos en heeft er duidelijk geen zin in. Maar daar trekt Van der Veldt zich weinig van aan. "Kom op rijden. Je kan het wel." Hij vindt zichzelf streng, maar rechtvaardig. Zijn uitgangspunt is dat de kinderen veel meer kunnen dan zij en hun ouders vaak denken. Daar spreekt hij ze op aan. "Ieder kind kan leren." Hij probeert alles er uit te halen en dat lukt niet altijd met een zachte benadering. Van der Veldt heeft succes. Aan het eind van de les rijdt Jan Jaap, een glimlach op zijn gezicht, kriskras door de zaal. "Zie hoe hij geniet. Daar doe je het voor.'

Leeuwarder Courant		ZATERDAG 6 APRIL 2002
Zoeven door de sporthal
Een keer in de maand komt een groepje ernstig spastische kinderen naar de Skâns in Gorredijk. Onder leiding van Jos van der Veldt oefenen ze de hele middag in het rijden met hun elektrische rolstoel. Maar het is meer dan alleen een training. Voor de meesten is het een uitje waar ze reikhalzend naar uitzien. Thuis is de manouvreerruimte met zo'n zware brede rolstoel beperkt. In de sporthal kunnen ze zich eindeloos uitleven en gaan ze de strijd aan met hun broertje of zusjes op rollerskaters. "Dan zijn ze even gelijkwaardig aan elkaar", vertelt Van der Veldt. Marieke Bijlsma (9) uit Sneek is een van de kinderen die vanmiddag les krijgt. Ze is de enige die nog kan praten, maar is verder ernstig beperkt in haar mogelijkheden. Volgens haar moeder Martha is er met de nieuwe rolstoel een wereld open gegaan voor Marieke. Daarvoor kon ze alleen in een stoeltje zitten of in een duwrolstoel. Dat bood geen enkele uitdaging. "Nu kan ze zelf op pad. Is ze niet altijd afhankelijk van anderen. Onlangs heeft ze thuis het lichtknopje ontdekt. Uit, aan en nog een keer. Dat was voor haar een geweldige gebeurtenis. Ze gierde het uit van plezier." Sinds Marieke de rolstoel heeft en meer kan, is ze meer ontspannen. Maar het heeft heel wat moeite gekost de rolstoel te krijgen. Gemeenten zijn aarzelend met het beschikbaar stellen van dergelijkhe dure voorzieningen. De ingewikkelde elektronica, die het mogelijk maakt om met het hoofd te sturen, maakt de rolstoelen erg duur. Van der Veldt, fysiotherapeut en eigenaar van het bedrijf Adremo in Gorredijk dat de rolstoelen in het hele land levert, kent de worsteling van de ouders voor hun rolstoel maar al te goed.	Pure topsport. Ze sturen met hun hoofd, knikje naar links, knikje naar rechts, en geven gas met hun voeten. In het begin kost het erg veel moeite, maar na enkele keren stevig oefenen, zoeven de kinderen over de vloer van sporthal De Skâns in Gorredijk. Ze hebben macht over hun met ingewikkelde elektronica uitgeruste rolstoelen en zijn niet langer veroordeeld hun dagen te slijten in een stoel of in bed. Ze zijn mobiel en daar genieten ze van.	Zijn stevige aanpak brengt van der Veldt nog wel eens in conflict met psychologen en orthopedagogen., die vinden dat spastische kinderen niet te veel belast moeten worden. Onzin, meent Van der Veldt. Na drie uur les, rijden de kinderen nog met plezier rond zonder grote vermoeidheidsverschijnselen. Volgens de deskudigen zouden de kinderen hoogstens twee keer een half uurtje therapie kunnen verdragen. "Dan houd je de kinderen alleeen in conditite, maar kunnen ze zich niet ontwikkelen." Voor de ouders is de stevige maar 'eerlijke aanpak' van Van der Veldt in het begin wel even wennen. Zelf lukt het ze vaak niet de kinderen zover te krijgen, maar vreemde ogen dwingen. Aan het eind van de les rijdt Jan Jaap rondjes met zijn vader. "Zie je nou wel. Je luistert nu zelfs naar je vader." De ouders zien dat het effect heeft en lopen weg met Van der Veldt. De kinderen sturen met hun hoofdsteun. Omdat spastische kinderen de neiging hebben met hun gezicht naar een kant te trekken, is de steun zo afgesteld dat deze 'goede kant' de meeste druk geeft. De minst ontwikkelde kant beweegt het gemakkelijkst. "Zou je dat niet doen, dan trekken kinderen steeds naar dezelfde kant en draaien ze alleen maar rondjes." Tjeerd Breeuwsma (7) uit Bolsward is in zijn element. Hij daagt uit, botst tegen omstanders aan en vertoont zijn stuurkunsten door een winkelwagentje met zijn rolstoel door de hele gymzaal te loodsen. Hij is een stap verder dan de meeste kinderen en beschikt ook over een spraakcomputer op zijn rolstoel. Met behulp van deze computer, die ook met het hoofd te besturen is, kan hij 'praten' met zijn omgeving. "Je snapt nu veel beter wat hij bedoelt", vertelt zijn vader. Voor Tjeerd is het weer een stapje naar een meer zelfstandig leven. GERARD AKKERMAN
	De gemeente was van mening dat Marieke eerst maar moest aantonen dat ze met zo'n rolstoel uit de voeten kon. Pas dan zou ze er misschien voor in aanmerking komen. "Een merkwaardige redenering", aldus Van der Veldt." Het is alsof een orthopeed tegen iemand zonder benen zegt dat hij eerst moet bewijzen dat hij kan lopen voor hij een kunstbeen krijgt." Van der Veldt is erg betrokken bij de kinderen, maar is ook heel streng voor ze. "Doe normaal, niet janken", roept hij naar Jan Jaap Buurke uit Groningen. Hij is er voor het eerst, is boos en heeft er duidelijk geen zin in. Maar daar trekt Van der Veldt zich weinig van aan. "Kom op rijden. Je kan het wel." Hij vindt zichzelf streng, maar rechtvaardig. Zijn uitgangspunt is dat de kinderen veel meer kunnen dan zij en hun ouders vaak denken. Daar spreekt hij ze op aan. "Ieder kind kan leren." Hij probeert alles er uit te halen en dat lukt niet altijd met een zachte benadering. Van der Veldt heeft succes. Aan het eind van de les rijdt Jan Jaap, een glimlach op zijn gezicht, kriskras door de zaal. "Zie hoe hij geniet. Daar doe je het voor.'

Leeuwarder Courant